सुनसरी,
सुनसरी क्षेत्र नं. ४ का बस्तीहरूमा अहिले एउटा फरक दृश्य देखिन्छ—राजनीतिक भाषणको कोलाहल होइन, बरु ढोकामा ढकढक्याउँदै आउने आशाको आवाज। स्वतन्त्र उम्मेदवार यमुना केसी ‘मुसा’ चिन्ह लिएर जब घरदैलोमा पुग्छिन्, धेरैका आँखामा चमक आउँछ, किनकि उनीहरू भन्छन्—“पहिलो पटक हामीले उम्मेदवारलाई नजिकबाट देख्यौँ, हाम्रो कुरा सुन्ने मान्छे भेट्यौँ।”
विगतका चुनावको स्मरण गर्दा धेरै मतदाताको स्वर भारी हुन्छ। उनीहरू बताउँछन्, “पहिले त उम्मेदवारको अनुहार पनि देख्न पाइएन, चिन्ह हेरेर भोट हाल्यौँ। तर आज हाम्रो आँगनमै आएर समस्या सोध्ने उम्मेदवार देख्दा मन नै हर्षले भरिएको छ।” त्यो अनुभूति केवल उत्साह होइन, वर्षौँदेखि दबिएको आशा फेरि पलाएको अनुभूति हो।
केसी घरभित्र पस्दा कतै आमाले छोरीजस्तै माया दिन्छिन्, कतै वृद्धले हात समाउँदै आशीर्वाद दिन्छन्, कतै युवाहरूले भविष्यका सपनाहरू सुनाउँछन्। उनी चुपचाप सुन्छिन्, नोट गर्छिन्, अनि भन्छिन्—“यो आवाज संसदसम्म पुर्याउने जिम्मा मेरो।” यही साधारण वाक्यले कतिपयको आँखामा आँसु ल्याएको छ, किनकि उनीहरूले पहिलो पटक आफ्ना पीडा कसैले मन लगाएर सुनेको अनुभव गरेका छन्।
राजनीतिप्रति निराशा र अविश्वास बढिरहेको समयमा केसीको यो यात्रा धेरैका लागि केवल चुनावी अभियान होइन—आशा फर्काउने अभियान बनेको छ। उनको पाइला प्रत्येक दैलोमा पुग्दा मानौँ सन्देश पुग्छ—प्रतिनिधि भनेको टाढाको मान्छे होइन, आफ्नै जस्तो हुने रहेछ।
सायद यही कारण हो, अहिले गाउँका गल्ली, चौतारो र चिया पसलमा एउटै चर्चा सुनिन्छ—“यसपटक भोट केवल चिन्हलाई होइन, विश्वासलाई दिनेछौँ।” यही विश्वासले सुनसरी ४ को चुनावी माहोललाई भावनाले भरिएको कथाजस्तो बनाइरहेको छ—जहाँ जनताको मनमा फेरि भरोसाको उज्यालो बल्न थालेको छ।
